,,რამ მაფიქრებინა რომ შეუძლია საყვარელი იყოს, ნამდვილი იდიოტია" - გაიფიქრა ნათიამ და შიშით განაგრძო გზა... -სანდრო სამსახურში მინდა მისვლა - ჯერ ადრე - მე წასვლა მინდა - ჯერ გაკოცებ.. - გაგიჟდი ხო?? წავედით ახლავე თორემ გადავალ - ჰო კარგი კარგი რა დღეში ხარ - გაბრაზებულმა თქვა სანდრომ და ისეთი სისწრაფით მიდიოდა ხელებით კარის სახელურს ჩაებღაუჭა შეშინებული გოგო. - ნელა რა , შენს მანქანაში სიკვდილს არ ვაპირებ უცებ იყო ძლიერი ხმაური, დამუხრუჭება და საშინელ ავარიას გადარჩენილი სანდრო გაშტერებული უყურებდა გოგოს - შენ ეშმაკი ხარ თუ რა ხდება? შენი სიტყვების თქმა და ლამის აქვე დავაკვდით - მე კიარ ვარ ეშმაკი შენ არ ხარ ნორმალური, თუ წესიერად ივლი არაფერიც არ მოხდება, მიმიყვანე რა შარიანი ხარ მალე მივიდნენ სამსახურთან, სანდრო ხმას არ იღებდა ნაწყენი იყო, ნათიასთვის მით უკეთესი სულაც არ ქონდა მისი მოსმენის სურვილი - მადლობა და კარგად, მეტად ნუ შეწუხდები ჩემი სამსახურში მოყვანით - კარგად- ჩაილაპარაკა ბიჭმა და საწყალი თვალებით გახედა ,, ვაიმე.. რა გამოხედვა ქონდა.. მგონი ესეც ადამიანი" გაიფიქრა და სასწრაფოდ თავი გააქნია სულელური აზრების მოსაშორებლად. იმ დღეს კიდევ ორჯერ მოვიდა ბიჭი მეგობრებთან ერთად, მეორე დღეს ნათიამ 2 დღით გაინთავისუფლა თავი და სანდრომაც მოსვენება დაკარგა, თითქოს გოგოსაც მოენატრა მისი საზიზღარი ხმის გაგონება. მაგრამ დიდი ხნით მოანატრებდა ბიჭი თავს? ნათიას არც უკვირდა მისი ასეთი ყურადღება მუდამ განებივრებული იყო ბიჭების ყურადღებით, 23 წლისაა და ყველა ასაკის თაყვანისმცემლები ყავს დაწყებული პატარა ასაკიდან დასრულებული ასაკოვნებით, თვითონ? ბავშვობაში ქონდა წარუმატებელი სიყავრული, რომელიც მისი სატრფოს საქართველოდან წასვლით დასრულდა და მას შემდეგ ყველას ცივად და ნაგლად ექცევა, ეშინია სიყავრულის და შეჩვევის ან იქნებ ეს ორი რამ ერთიდაიგივეა? მოკლედ არ უნდოდა არცერთი... ხოდა ეს თავხედი ასე რომ ცდილობს მის ცხოვრებაში შემოჭრას ზედმეტად აღიზიანებდა უკვე და როგორმე უნდა მოეშორებინა ეს მტკიცედ გადაწყვიტა... მოკლედ ერთ მშვენიერ დღეს სანდრო აღარ გამოჩნდა, მეორე დღეც მშვენიერი აღმოჩნდა და ნათია ლამის ანრევიულდა - ან ის გადარეული გაქრა და ნეტა ცოცხალი თუა - შენ რატო გადარდებს გოგონი? - არ მადარდებს უბრალოდ გამიკვირდა მისგან ისე გამიხარდა რომ შემეშვა აღარ მომიწევს ცუდი გოგოს როლის მორგება - ისე ხო კარგი ხარ რა - ოო კარგი რა ხომ იცი არ მიყვარს ადამიანებთან ცუდად მოქცევა ეგ კიდე უკვე მაღიზიანებდა - ან იქნებ მოგწონდა? - სისულელეა უბრალოდ ჩვენნაირი გიჟია - დაოო, ხომ იცი ჩვენნაირ გიჟებს ჩვენნაირი არ გვჭირდება, ან ძაან მშვიდი უნდა იყოს ან პერიოდს უნდა გვაძლევდეს სიგიჟეში - ვიცი ვიცი - სიცილით უთხრა ნათიამ საუკეთესო მეგობარს და სანდროც მიავიწყდა რამდენიმე დღის შემდეგ ისევ მანქანის გიჟური სისწრაფე და სანამ გონებას დაკარგავდა სანდროს ღიმილი შეეგება - შეენ? მეგონა დავისვენე შენგან - ხო.., ფიქრის დრო მოგეცი. ხოარ მოგენატრე? - არც იოცნებო - წამო სამსახურში გაგიყვან და თუარ გინდა ისევ ნერვები მოგიშალო უარი არ მიტხრა - ოოხ კარგი- ამოიოხრა გოგომ და მანქანაში ცაჯდა, იცოდა თუ შეეწინაარმდეგებოდა ისეთ რამეს მოიფიქრებდა ბიჭი რომ იძულებული გახდებოდა დათანხმებოდა, ამიტომ ჩათრევას ჩაყოლა ამჯობინა.. მანქანა ჩაკეტა სანდრომ და ბედნიერი სახით დატოვა თბილისი, არ გაჭრა არც ნათიას ჩხუბმა, არც ტირილმა, არც თხოვნამ... მოკლედ სადღაც მიყრუებულ სოფელში ამოყო თავი საძულველ ბიჭთან ერთად - აქ, აქ რა გვინდა? - გილოცავ საყვარელო დღეიდან ჩემი ცოლი ხარ - რაა? შენ გაგიჟდი? - ოფიციალური გიჟი ვარ რაც შენ გაგიცანი, ჭკუიდან გადამიყვანე და წამლად მჭირდები- თქვა და ნათიასკენ წავიდა - არ მომეკარო იცოდე ჩემს თავზე პასუხს არ ვაგებ - კარგიიი, რამდენიც გინდა იმდენი იჩხუბე იწივლე, იკივლე, შენი ტელეფონი მე მაქვს უკვე ევრავის დაურეკავ, როცა დამშვიდდენი გამაგებინე შენი ოთახი მარჯვნივ არის მანქანაში ტანსაცმელია შენთვის და საჭმელი, თუ საჭმელს გააკეთებ და არ მომკლავ შიმშილით და არც თავს მოიკლავ კარგი იქნება - ვერ ეღირსები, მირჩევნია მოვკვდე შენს გვერდით ყოფნას, რომ არ გამოვჩნდები ძებნას დამიწყებენ და მიპოვნიან - სისულელეა, სამსახურში გავაფრთხილე რომ ავად ხარ და ვერ მიხვალ ასერომ.. - ვერ გითან სანდრო- თქვა ღიმილით და სანამ ბიჭი დაეწეობა ოთახის კარი ჩაკეტა ,,ახლა რა ვქნა, რა გავაკეთო? ეს გიჟია ღმერთმა იცის რას მიზამს, რამე უნდა მოვიფიქრო..." ტვინი გამალებით მუშაობდა და გამოსავალს ეძებნა, მერე უცებ სახე გაუნათდა- ვიცი რაც უნდა გავაკეთო, მიფრთხილდი სანდრო, ახლა ჩემი დროა...