ლეო 16 წლის მოზარდია, როგორც მისი ასაკის ბიჭებსაც მასაც უყვარს გართობა და მეგობრებთან ერთად ყოფნა,თუმცა ამის საშვალებას ცხოვრება არ აძლევს.ლეოს არც ოჯახი ჰყავს, არც მეგობრები და არც სახლი არ აქვს

აზრი აღარ აქვს აღარც ერთ სიტყვას
აღარც იმ ღამეს და აღარც წვიმას
სანთელი დნება,სიტყვები ქრება
გრძნობები კვდება, კვდება და ქრება

ვარდები ჭკნება,სინათლე ქვრება
ადამიანი ჩნდება და კვდება
აპოკალიპსი ნელნელა დგება
ისევ ის ვნება ნელნელა ქრება

ავტორი: შონ აბრამი
დასახელება: უცნობი კაცის წერილი
წელი: 2013
გვერდების რაოდენობა: 7
ფორმატი: Документ Microsoft Word
გადმოსაწერი ლინკი: http://mydisk.ge/download.php?id=ezahunute

მცირე წინასიტყვაობა მოთხრობის შესახებ:
ალბათ სათაური თქვენში უკვე კრიტიკას იწევევს, ცვაიგის უცნობი ქალის წერილიდან გამომდინარე, მაგრამ გთხოვთ "შემინდეთ" ეს შეცოდება. რადგან ეს წერილი ძალზედ განსხვავდება ცვაიგის წერილიდან. მე არც ვედრები და ვერც შევედრები მას, ეს უბრალოდ ჩემი გულის ნადებია რომელიც ცვაიგის დახმარებით ამოვიღე და დავწერე

მარტოობის შესახვევი
––––
სიძულვილის კუთხე
–––
სიყვარულის გზატკეცილი
––––
ბედნიერების სადგური
––––––––––––––––––––
-გააჩერეთ , გააჩარეთ. ტაქსი შეჩერდა. მძღოლის სავარძელზე არხეინად მოკალათებული ახალგაზრდა კაცი, ელოდებოდა მგზავრის, კარის გაღებას. 
-– მარტოობის შესახვევევთან რამდენად გამიყვანთ ? იკითხა ახალგაზრდა ქალბატონმა და მორიდებულად მიაშტერდა მანქანის სალონში მიგდებულ ერთ გვირილას.
– უფასოდ გაგიყვანთ, როდესაც მაგ შესახვევში მგზავრები მიმყავს ფულს არასდროს ვართმევ. დაბრძანდით. ახალგაზრდა ქალბატონმა უკანა კარები გამოაღო და თავისუფლად, სრულიად მარტო მოკალათდა სამ ადგილიან სავარძელზე. 
– უკან რატომ დაბრძანდით ?
– ასე უფრო კარგია, მთელი სამი სავარძელი მარტო ჩემია და რომელზეც მომესურვება იმაზე გადავჯდები.
– ასე ძლიერ გიყვართ მარტოობა ? მიმართა ტაქსის მძღოლმა და დაჟინებული მზერა მიაპყრო. 
– დიახ. ჯობია დავიძრათ.
მძღოლმა მანქანა დაქოქა, პირველ სიჩქარეში გადართო და მანქანების გაცხოველებულ ქუჩას მშვიდად შეუერთდა.
– თქვენი სახელი მითხარით თუ შეიძლება. მიმართა ქალბატონმა მძღოლს.
– მაიკლი, ქალბატონო. უბრალოდ მაიკლი არანაირი ბატონო და ა. შ.
– მაიკლ ყოფილხართ ოდესმე მარტო ?
– არა, მე მარტო არასოდეს ვარ. როგორ შეიძლება მარტო ვიყო როდესაც ამდენი მგზავრი მყავს ყოველდღე...... /// გაგრძელება სრულიადში.

რა საშინელი ღამე დგას ეხლა 
და რა საშინლად გაჰკივის ქარი, 
ვიღაც მიარღვევს დათოვლილ ბილიკს 
და რჩება უკან ნავალი კვალი.

ასე გადიოდა დრო და ვსწავლობდი ალექსის გრეშე ცხოვრებას. თავიდან მეგონა შევიშლებოდი მისი ჩახუტების, მისი სურნელის შეგრძნების გარეშე. სულ უფრო და უფრო მენატრებოდა მისი ზღვისფერი თვალები. ყოველ კვირას ავდიოდი ჩვენს საყვარელ მთაზე და ვიხსენებდი მასთან ერთად გატარებულ თითოეულ წამს...

უკვე საკმაოდ გვიანი იყო როცა გიორგი ტელეფონზე საუბარს მორჩა და საწოლში შეწვა პაპუნას უკვე მშვიდი ძილით ძინავდა, მალე გიორგისაც მიეძინა შუა ღამეს კი პაპუნა შეხებამ გააღვიძა, მძინარე გიორგი გვერდზე გადმობრუნების დროს პაპუნას მიეკრო და ჩაეხუტ